El Bosque’yi anlamak için Rönesans İtalya’sına bakmak gerekir. Banliyö villası, Antik Çağ’dan gelen bir fikri yeniden kazanıyordu: konforlardan ödün vermeden şehirden çıkmak, protokol ya da toplumsal temsiliyetten vazgeçmemek. Rönesans boyunca büyük İtalyan aileler bu geleneği mimari, tarım, eğlence ve peyzajın sofistike bir karışımına dönüştürdüler.
Model Béjar’da uygun bir arazi buldu. Yer, sierra’nın zirveleriyle çevrili küçük bir vadi üzerinde bulunuyordu; su bolluğu vardı ve bir topluluğu teraslar aracılığıyla düzenlemeyi mümkün kılan bir topoğrafya sunuyordu. Bunu başarmak için büyük çaplı müdahale gerekti: toprakları yerinden etmek, yeni bir baraj inşa etmek ve Garganta del Oso’dan suyun bir kısmını saptıran yaklaşık 3.200 metre uzunluğunda bir sulama kanalı kurmak. Rönesans bahçesi güzellik taşımasının yanı sıra çok mühendislik içeriyordu.
Düzen bir eksen üzerinde ilerliyor ve farklı seviyelerden aşağı doğru iniyordu. Üstte küçük saraycık ve büyük gölet vardı; daha aşağıda süs bahçesi; sonra meyve bahçeleri ve üretim alanları görünüyordu. 1583 ile 1585 arasında burada elma ağaçları, armut ağaçları, sebzeler, baklagiller, çilekler, ahududular ve zeytinler belgelenmiştir.
Ve su var. Gölet yaklaşık olarak 68 x 77 metre ölçülerindedir, bu ölçek bütünü algılayışını tamamen değiştirir. Su, alt kotlara depolanıp dağıtmak için kullanılıyordu, fakat aynı zamanda gösterinin de bir parçasını oluşturuyordu. Etrafında kaynaklar ve eğlence alanları ortaya çıktı: la Fuente de los Ocho Caños, 1577 tarihinde; La Rotonda, 1583’te; ve 18. yüzyılda da Fuente de la Sábana. Her şey birbirine bağlıydı.
